هزینه غم‌انگیز عکاسی از حیات وحش؛ تهدید قورباغه‌های نادر و زیبای کهکشانی

عکاسی از حیات وحش قدرت این را دارد که شگفتی‌های دنیای طبیعی را به ما نشان دهد، اما زمانی که میل به ثبت یک عکس بی‌نقص بر رفاه موجودات زنده اولویت پیدا می‌کند، پیامدها می‌تواند ویرانگر باشد.

گزارش‌های اخیر از هند، وضعیت نگران‌کننده «قورباغه کهکشانی» (Melanobatrachus indicus) را برجسته کرده است؛ گونه‌ای بسیار کمیاب و خیره‌کننده که اکنون به دلیل محبوبیت شدید در میان عکاسان، با تهدیدی جدی روبرو شده است. این دوزیست کوچک که تنها در بخش‌های خاصی از «گات غربی» (Western Ghats) در هند یافت می‌شود، به دلیل پوست سیاه رنگش که با خال‌های آبی و نارنجی (شبیه به ستاره‌های یک کهکشان) پوشیده شده، به این نام شهرت یافته است.

تهاجم عکاسان

با افزایش رسانه‌های اجتماعی و عطش برای ثبت تصاویر منحصر‌به‌فرد، قورباغه‌های کهکشانی به هدفی برای گروه‌های بزرگی از عکاسان تبدیل شده‌اند. گزارش‌ها حاکی از آن است که در طول فصل تولیدمثل این قورباغه‌ها، ده‌ها عکاس در زیستگاه‌های حساس آن‌ها تجمع می‌کنند.

مشکل تنها حضور آن‌ها نیست، بلکه رفتارهای غیرحرفه‌ای است که برای گرفتن عکس انجام می‌شود:
۱. تخریب زیستگاه: عکاسان برای یافتن قورباغه‌ها، سنگ‌ها را جابجا می‌کنند، لایه‌های برگ‌های پوسیده را (که محل زندگی و تخم‌گذاری این گونه است) زیر و رو می‌کنند و با پا گذاشتن روی زمین‌های حساس، میکروسکوپی‌ترین بخش‌های اکوسیستم را از بین می‌برند.
۲. نورهای شدید: استفاده از فلاش‌های قدرتمند در فاصله نزدیک می‌تواند باعث استرس شدید و حتی آسیب به بینایی و پوست حساس این دوزیستان شب‌گرد شود.
۳. دستکاری فیزیکی: برخی عکاسان برای اینکه قورباغه در زاویه بهتری قرار بگیرد، آن‌ها را با دست لمس کرده یا جابجا می‌کنند. این کار نه تنها باعث استرس می‌شود، بلکه خطر انتقال بیماری‌های قارچی کشنده (مانند قارچ دیگچه‌ای) را که از طریق دست انسان منتقل می‌شود، افزایش می‌دهد.

تاثیرات بلندمدت

این “توریسم عکاسی” ناپایدار باعث شده است که جمعیت این گونه که پیش از این نیز به دلیل از دست دادن زیستگاه در معرض خطر بود، با فشار مضاعفی روبرو شود. کارشناسان محیط زیست هشدار می‌دهند که اگر این روند ادامه یابد، ممکن است این موجودات زیبا را پیش از آنکه به طور کامل مطالعه شوند، از دست بدهیم.

اخلاق در عکاسی؛ فراتر از یک عکس

این وضعیت بار دیگر بحث‌های مهمی را در مورد اخلاق در عکاسی از حیات وحش برانگیخته است. عکاسی باید ابزاری برای حفاظت و آگاهی‌بخشی باشد، نه عاملی برای انقراض.

کارشناسان به عکاسان توصیه می‌کنند:

• همیشه رفاه حیوان را بر عکس اولویت دهید.
• از فاصله ایمن عکاسی کنید و از لنزهای تله استفاده کنید.
• مکان‌های دقیق (GPS) گونه‌های در معرض خطر را در شبکه‌های اجتماعی منتشر نکنید.
• زیستگاه را دقیقاً همان‌گونه که بود رها کنید.

نتیجه‌گیری:
زیبایی خیره‌کننده قورباغه کهکشانی نباید به بهای نابودی آن تمام شود. عکاسان حیات وحش باید از خود بپرسند که آیا یک عکس “لایک‌خور” در اینستاگرام ارزش به خطر انداختن بقای یک گونه باستانی را دارد یا خیر.