استفاده از ایزوی اتوماتیک و حالت‌های دیگر دوربین برای تازه‌کارهاReviewed by نورنگار on Apr 14Rating: 5.0ایزوی اتوماتیک | تنظیمات نورسنجی دوربین عکاسی -مجله نورنگارهر چند وقت یک‌بار تنظیمات ایزو دوربین را تغییر می‌دهید؟ ایزوی اتوماتیک چیست؟ و چرا باید دل‌تان بخواهد از آن استفاده کنید؟.استفاده از ایزوی اتوماتیک و حالت‌های دیگر دوربین برای تازه‌کارها

حرکت سریع در شرایط نوری متغیر دلیل خوبی برای استفاده از ایزوی اتوماتیک است.

 

بازگشت به اصول اولیه؛ مثلث نورسنجی

 

از زمان اختراع عکاسی و ساده‌ترین دوربین‌ها تا پیچیده‌ترین دوربین‌های DSLR، همیشه سه چیز ثابت بوده‌اند: دیافراگم، سرعت شاتر و چیزی که ما امروزه با ایزو اندازه می‌گیریم؛ حساسیت نوریِ چیزی که عکس ما روی آن ضبط می‌شود. تمام دوربین‌ها در واقع جعبه‌هایی هستند که سوراخ دارند. اندازه‌ی سوراخ (دیافراگم)، مدت زمانی که سوراخ باز می‌ماند (سرعت شاتر) و حساسیت مدیای ضبط‌کننده (ایزو). وقتی ما اجازه می‌دهیم نور وارد جعبه شود تا عکسی روی مدیای حساس به نور درست کنیم، در واقع داریم «نورسنجی » می‌کنیم. که همان «اصول سه‌گانه‌ی مقدس» عکاسی یا «مثلث نورسنجی» نام دارد. شاید تمام این چیزها را می‌دانستید؟ اگر پاسخ شما به این سوال مثبت است، می‌توانید این بخش از مقاله را رد کنید؛ در غیر این صورت به خواندن ادامه دهید.

 

مثلث نورسنجی

از ساده‌ترین دوربین تا پیچیده‌ترین دوربین عکاسی این عناصر را دارند: دیافراگم، سرعت شاتر و ایزو که فاکتورهای موثر روی نورسنجی هستند.

 

 

یک نورسنجی صحیح

 

دو نکته‌ی ساده را به هنگام نورسنجی باید در نظر گرفت:

 

-چه مقدار نور باید وارد «جعبه» شود تا تمام رنگ‌های سوژه و تاریک‌ترین سایه‌ها و روشن‌ترین هایلایت‌ها در عکس گرفته شوند؟

-چگونه می‌توانیم از سه عنصر مثلث به خلاقانه‌ترین شکل ممکن استفاده کنیم؟

 

اولین سنجش فنی و دومی خلاقانه است.

 

هیستوگرام به ما ۲۵۶ سایه از خاکستری برای یک عکس نشان می‌دهد. سمت راست نقاط تاریک (سایه‌ها) و سمت چپ نقاط روشن (هایلایت‌ها) قرار دارند. در نظریه عکسی که «بین دو تیرک» باشد و هیچ کدام از رنگ‌ها از لبه‌ها بیرون نروند، «نورسنجی درستی» دارد. در ویرایش می‌توانیم رنگ‌ها را دوباره توزیع کنیم؛ البته تا وقتی که به ۰ یعنی سیاه و ۲۵۵ که سفید است، نرسند. در آن صورت جزئیاتی برای بازیابی باقی نمانده است؛ یا به طور کامل سیاه شده است و یا به طور کامل سفید شده است و در هر دو صورت از بین رفته است.

 

هیستوگرام

اگر یاد بگیرید هیستوگرام را تفسیر کنید، به رشد شما به عنوان یک عکاس کمک زیادی خواهد کرد.

 

بیشتر بخوانید: هر آنچه باید درباره هیستوگرام بدانید

 

استفاده‌ی خلاقانه از تنظیمات دوربین

 

چگونگی استفاده‌ی المان‌های مثلث نورسنجی به صورت خلاقانه باعث می‌شود جور دیگری نسبت به دیافراگم، سرعت شاتر و ایزو توجه کنید. دیافراگم همان سوراخ جعبه‌ی ما است و فاکتور f را برای تعریف اندازه‌ی سوراخ استفاده می‌کنیم. برای به‌خاطر سپردن این که کدام یک «سوراخ بزرگ‌تر» است، به فاکتور f به چشم یک کسر نگاه کنید. اگر کیک دوست داشته باشید، ترجیح می‌دهید ۲/۱ پای را داشته باشید یا ۱۶/۱ تکه؟

 

بنابراین اعداد بزرگ‌تر مانند f/22 نشان‌دهنده‌ی دیافراگم (سوراخ) کوچک‌تر و فاکتورهای f کوچک‌تر مانند f/2.8 یا f/4 نشان‌دهنده‌ی دیافراگم بزرگ‌تر هستند.

 

می‌توانیم از فاکتورهای f کوچک‌تر برای افزایش عمق میدان استفاده کنیم. در پرتره، شاید دل‌مان بخواهد پس‌زمینه‌ی بدون فوکوس و محو شده با عمق میدان محدود داشته باشیم؛ بنابراین دیافراگم بزرگ گزینه‌ی خوبی است. در عکس گرفتن از منظره که در همه جای عکس به وضوح نیاز داریم، احتمالا دیافراگم کوچک بهتر است.

 

سرعت شاتری که انتخاب می‌کنید نیز امکانات خلاقانه‌ای دارد. یادتان باشد که سرعت شاتر با کسری از ثانیه نشان داده می‌شود. سرعت شاترِ ۲/۱ ثانیه از ۲۵۰/۱ام بیشتر است چرا که شاتر مدت زمان بیشتری باز می‌ماند. سرعت شاتر در واقع همان تکه‌ای از زمان است که مدیوم حساس به نور را در مقاب نور باز می‌کنیم. سرعت‌های شاتر کوتاه (سریع‌تر) به ما کمک می‌کنند حرکت را ثبت کنیم. سرعت‌های شاتر بلند (آرام‌تر) به ما کمک می‌کنند زمان را کش بیاوریم و اشیای در حال حرکت را تار کنیم.

 

بیشتر بخوانید: عمق میدان در عکاسی چه اهمیتی دارد؟

 

ایزوی قابل تنظیم؟ عجب چیز جالبی!

 

از سه عنصر مثلث، گزینه‌ی ایزو پیامدهایی دارد اما این پیامدها از بقیه کم‌تر است. مانند یک تقویت‌کننده‌ی صدا، تنظیمات پایین‌تر «سر و صدای» پس‌زمینه را کم‌تر می‌کنند؛ در حالی که تنظیمات بالاتر که سیگنال را تقویت می‌کنند، باعث می‌شوند سر و صدا و اعوجاج بیشتری به وجود بیاید. ایزو میزان حساسیت سنسور در دوربین دیجیتال را می‌سنجد. در روزهایی که از فیلم استفاده می‌شد، حساسیت فیلم ثابت بود. وقتی یک رول ASA 64 داخل دوربین می‌گذاشتید، باید با همان رول زندگی می‌کردید. این فیلم از رول ASA 400 رنگ کم‌تری داشت ولی نسبت به نور نیز حساسیت کم‌تری داشت.

 

در دنیای دیجیتال می‌توانیم ایزو را هر زمان که می‌خواهیم عوض کنیم؛ حتی از عکسی به عکس دیگر. حالا نورسنجی کردن مانند بازی با سه توپ می‌ماند. می‌توانیم دیافراگم، سرعت شاتر و یا ایزو را در هر عکس خود تغییر دهیم. هنوز هم باید از این عناصر برای نورسنجی «صحیح» استفاده کنیم ولی بهتر می‌توانیم پیامدهای خلاقانه‌ی انتخاب‌های خود را بررسی کنیم. همچنین می‌توانیم انتخاب کنیم روی کدام گزینه‌ها کنترل کامل داشته باشیم و کدام گزینه‌ها را به دوربین واگذار کنیم. ایزوی اتوماتیک با سنسورهای جدیدتر، بهتر و «نویز» کم‌تر همه چیز را تغییر داده است. بیایید به مقایسه‌ی بازی با سه توپ برگردیم.

 

نورسنجی دوربین

کدام یک از سه توپِ نورسنجی را به دوربین واگذار می‌کنید؟

 

یادگیری بازی با توپ

 

ویدئویی از یک دلقک که سه توپ را بالا می‌اندازد نگاه کنید و ببینید که در هر زمان یک توپ در هوا است و دو توپ دیگر در دو دست او قرار دارند. او کنترل دو تا از آن‌ها را دارد و سومی در هوا است. وقتی از ایزوی اتوماتیک استفاده می‌کنید، ایزو به سومین توپ بدل می‌شود؛ عنصری که به آن اجازه می‌دهید در هوا بماند. خوشبختانه ایزو پتانسیل خلاقانه‌ی کم‌تری دارد. برای همین اغلب منطقی است که گزینه‌ی «توپِ در هوا» باشد.

 

بیایید به بحث‌های کاربردی بازگردیم. فکر کنید در حال عکس‌برداری از تعدادی رقصنده در سالن اجتماعات هستید. نورپردازی سالن با هر صحنه و حتی با تغییر موقعیت رقصنده‌ها روی صحنه، تغییر می‌کند. اجازه‌ی فلش زدن هم ندارید پس باید با همین شرایط نورپردازی کار خود را انجام دهید.

 

شما به سرعت بالای شاتر نیاز دارید تا حرکت را فریز کنید و همچنین به دیافراگم نسبتا کوچکی نیاز دارید تا عمق میدان مناسبی داشته باشید. کدام سه توپ را در هوا نگه می‌دارید؟ ایزوی اتوماتیک راه نجات شما است! موقعیت‌هایی که نورپردازی سریع تغییر می‌کند و عملی که در حال عکس‌برداری از آن هستید برای این که دستی تنظیمات را درست کنید صبر نمی‌کند، بهترین جا برای استفاده از ایزوی اتوماتیک است.

 

آماده کردن تنظیمات

 

من اکثر اوقات با دوربین کنون ۶D عکس‌برداری می‌کنم. بنابراین آن را به عنوان مرجع خودم قرار می‌دهم و عکس‌های زیر نیز از منوی آن است. چگونگی (یا این که اصلا دوربین شما از ایزوی اتوماتیک پشتیبانی می‌کند یا خیر) تنظیمات از مدل به مدل متفاوت است، بنابراین باید کمی بیشتر تلاش کنید تا آن را یاد بگیرید. حتی ممکن است لازم باشد راهنمای دوربین خود را بخوانید! روش انجام کار ممکن است در دوربین شما متفاوت باشد اما اگر مفهوم کلی را دریابید، فقط باید بلد باشید در منوی دوربین خود جهت‌یابی کنید.

 

تنظیم ایزو دوربین عکاسی

تنظیم ایزوی اتوماتیک در دوربین کنون ۶D

 

معمولا یک دکمه یا منو برای تنظیم ایزوی اتوماتیک وجود دارد. اگر به پایین‌ترین میزان ایزو بروید و از کوچک‌ترین عددهای ایزو بگذرید، احتمالا یک A پیدا می‌کنید که برای ایزوی اتوماتیک است. از همان‌جا دوربین را تنظیم کنید.

 

حالا می‌خواهید برای ایزو مرزهایی را معین کنید؛ که ایزوی اتوماتیک چگونه پیاده‌سازی شود و اجازه می‌دهید تا چه اندازه بالا برود. بهتر است بدانید که تنظیمات ایزوی بالاتر به شما اجازه می‌دهد در نور کم عکس‌برداری کنید ولی در عکس شما کمی اختلال به وجود می‌آورد. این که عکس شما چه میزان نویز داشته باشد و چه تنظیماتی برای شما نشدنی هستند، به خودتان و دوربین‌تان بستگی دارد. با ایزوی بالا چند عکس بگیرید و آن‌ها را بررسی کنید و تشخیص دهید که مرز ایزوی شما کجا است.

 

با دانستن این اطلاعات می‌خواهید در منو گزینه‌ای را پیدا کنید که به شما اجازه می‌دهد جزئیات رفتار ایزوی اتوماتیک را تنظیم کنید. در دوربین کنون ۶D، من روی دکمه‌ی منو می‌زنم و صفحه‌ی مدرج بالایی را می‌چرخانم تا به سومین علامت منوی دوربین از سمت چپ برسم. سپس درجه‌بندی با کنترل بزرگ‌تر را به سمت پایین می‌کشم و روی گزینه‌ی دوم فرود می‌آیم که تنظیمات سرعت ایزو است و روی دکمه‌ی Set می‌زنم تا منوی پایین باز شود.

 

تاکید می‌کنم که منوی شما ممکن است متفاوت باشد، ولی ما اینجا چند گزینه داریم:

 

-تایید کنید که دوربین در حالت ایزوی اتوماتیک قرار دارد – ISO Speed

-بازه‌ی سرعت ایزویی که دوربین استفاده خواهد کرد را مشخص کنید – ISO Speed Range

-حد پایین و حد بالای ایزوی خود را مشخص کنید – Auto ISO range (معمولا کم‌ترین ایزو را به عنوان مینیموم و بیش‌ترین را ایزویی می‌گذارید که فکر می‌کنید نویز بیش از اندازه تولید نمی‌کند). برای کنون ۶D معمولا خودم ۳۲۰۰-۱۰۰ وارد می‌کنم.

-قبل از این که ایزوی اتوماتیک تنظیمات ایزو را تغییر دهد، سرعت شاتر مینیمومِ مورد پذیرش خود را انتخاب کنید – shutter spd.

 

ایزو دوربین

تنظیم محدودیت‌ها برای نحوه‌ی کارکرد ایزوی اتوماتیک

 

برای این تنظیمات آخری، هر چیزی که اینجا وارد کنید کم‌ترین سرعت شاتری است که دوربین اجازه می‌دهد؛ قبل از این که بخواهد به تنظیمات ایزوی بالاتر بپرد.

 

اگر توجه کرده باشید، می‌بینید که Auto هم اینجا جزو گزینه‌ها است. اگر این را انتخاب کنید، دوربین شما هنگام ساختن عکس فاصله‌ی کانونی لنز شما را تشخیص می‌دهد و از فرمول فاصله‌کانونی/۱ استفاده می‌کند تا مینیموم را تنظیم کند. ایده این است که با سرعت پایین‌تر از این عکس‌برداری نکنید (مخصوصا اگر دوربین را با دست نگه داشته‌اید) تا از تار شدن به‌علت لرزش جلوگیری کنید. برای مثال اگر با لنز زوم ۱۰۵-۲۴ میلی‌متری در حال عکس‌برداری باشید و تا آخر زوم کرده‌اید. اگر Min. Shutter Speed برابر با Auto باشد، دوربین شما ایزو را افزایش می‌دهد تا سرعت شاتر کم‌تر از ۱۰۰/۱ام شود.

 

در هر حالت چگونه کار می‌کند

 

حالا که همه‌ی تنظیمات را انجام داده‌اید، چگونه کار می‌کند؟ بستگی به حالت دوربینی دارد که با آن عکس‌برداری می‌کنید. بیایید به هر کدام نگاهی بیندازیم.

 

حالت کاملا اتوماتیک (Green)

 

چیزهایی که می‌توانید تنظیم کنید – هیچ‌چیز. در حالت Full Auto Mode دوربین خودش دیافراگم و سرعت شاتر را تنظیم می‌کند و ایزو هم در حالت اتوماتیک قرار دارد.

چیزهایی که دوربین تنظیم می‌کند – همه‌چیز. در این حالت فقط باید نشانه بگیرید و عکس‌برداری کنید؛ دوربین همه تنظیمات را انجام می‌دهد.

امکان جبران نورسنجی وجود دارد؟ – خیر.

مزایا/معایب – به دوربین اجازه می‌دهید تمام تصمیمات خلاقانه را برای شما بگیرد. شما در حالت ایزوی اتوماتیک قرار دارید و شاید اصلا این را نمی‌دانستید!

 

 

حالت برنامه (P)

 

چیزهایی که می‌توانید تنظیم کنید – همه‌چیز. ولی هر جا که یک گزینه را تنظیم کنید، بقیه نیز بسته به شرایط نوری تغییر خواهند کرد.

چیزهایی که دوربین تنظیم می‌کند – همه‌چیز. دوربین برای نگه داشتن نورسنجی مناسب تلاش می‌کند.

امکان جبران نورسنجی وجود دارد؟ – بله.

مزایا/معایب – اگر این گزینه را با ایزوی اتوماتیک استفاده کنید، کمی گیج‌کننده می‌شود. من آن را پیشنهاد نمی‌کنم.

 

تنظیمات دوربین

 

حالت اولویت دیافراگم (Av یا A)

 

چیزهایی که می‌توانید تنظیم کنید – دیافراگم. تنظیمات دیافراگم خود را قفل کنید و سرعت شاتر بسته به آن برای نگه داشتن نورسنجی مناسب تنظیم خواهد شد. اگر سرعت شاتری که نیاز دارید از مینیموم شما کم‌تر است، ایزو زیاد می‌شود تا به ماکسیمومی که تنظیم کرده‌اید، برسد.

چیزهایی که دوربین تنظیم می‌کند – سرعت شاتر و سپس ایزو.

امکان جبران نورسنجی وجود دارد؟ – بله.

مزایا/معایب – اگر کنترل روی عمق میدان اولویت شما است، این بهترین گزینه است. استفاده کردن آن به همراه تنظیمات سرعت شاتر مینیموم به شما اجازه می‌دهد تا دیافراگم را قفل کنید و پایه‌ای برای سرعت شاتر انتخاب کنید و هر وقت که نور کم‌تر از سرعت شاتری که انتخاب کرده بودید شد، ایزو افزایش می‌یابد.

 

 

حالت اولویت شاتر (Tv یا S)

 

چیزهایی که می‌توانید تنظیم کنید – سرعت شاتر. سرعت شاتر خود را قفل کنید و دیافراگم بسته به آن برای نگه داشتن نورسنجی تنظیم خواهد شد. اگر دیافراگم مورد نیاز از ماکسیمومی که برای لنز استفاده می‌شود بیشتر باشد، ایزو زیاد می‌شود تا به ماکسیمومی که تنظیم کرده‌اید، برسد.

چیزهایی که دوربین تنظیم می‌کند – دیافراگم و سپس ایزو.

امکان جبران نورسنجی وجود دارد؟ – بله.

مزایا/معایب – اگر کنترل روی سرعت شاتر اولویت شما است، این بهترین گزینه است. استفاده کردن آن به همراه تنظیمات سرعت شاتر مینیموم به شما اجازه می‌دهد تا سرعات شاتر را قفل کنید. دوربین دیافراگم را بسته به نیاز تنظیم می‌کند و اگر به ماکسیموم دیافراگم لنز برسید، ایزو را افزایش می‌دهد.

 

 

حالت کاملا دستی (M)

 

چیزهایی که می‌توانید تنظیم کنید – سرعت شاتر و دیافراگم. تنظیمات سرعت شاتر و دیافراگم خود را قفل کنید و ایزو بسته به آن‌ها برای نگه داشتن نورسنجی تنظیم خواهد شد. نمایش نورسنجی در مرکز خواهد ماند و ایزو برای نگه داشتن نورسنجی مناسب زیاد یا کم خواهد شد. اگر ایزوی مورد نیاز از ماکسیموم یا مینیموم عبور کند، نشانگر از مرکز بیرون می‌رود و نشان می‌دهد که عکس شما قرار است بسوزد یا تاریک شود.

چیزهایی که دوربین تنظیم می‌کند – ایزو.

امکان جبران نورسنجی وجود دارد؟ – به دوربین بستگی دارد.

مزایا/معایب – به شما کنترل کامل خلاقانه برای تنظیم سرعت شاتر و دیافراگم را می‌دهد و می‌توانید ثابت/تار کردن حرکت و عمق میدان را کنترل کنید. ایزو برای نگه داشتن نورسنجی، توپ در هوا خواهد بود و تنظیم می‌شود. با بعضی دوربین‌ها هیچ جبران نورسنجی در این حالت وجود ندارد. اما در دوربین‌های جدیدتر نقطه‌ی مرکزی تنظیم می‌شود و امکان جبران وجود دارد.

 

مطلب مرتبط: زمان و نحوه‌ی استفاده از جبران نوردهی

 

چه زمانی از ایزوی اتوماتیک استفاده کنیم؟

 

اگر به اندازه‌ی کافی وقت داشته باشید، می‌توانید کمی آرام باشید و به همه‌ی تنظیمات خود فکر کنید. اهداف شما چیست؟ ثابت کردن حرکت؟ افزایش یا محدود کردن عمق میدان؟ آیا شرایط نوری در حال تغییر است؟

 

اگر زمان دارید و درک خوبی از المان‌های مثلث نورسنجی دارید، از حالت کاملا دستی استفاده کنید و ایزوی خود را با توجه به شرایط نوری تنظیم کنید و تا جایی که می‌توانید پایین بمانید تا نویز را محدود کنید. برای مناظر طبیعی، پرتره، اشیای بی‌جان، معماری یا کارهای دیگری که زمان اجازه می‌دهد و نورپردازی تقریبا ثابت است، ایزوی اتوماتیک چندان کمکی نمی‌کند. همچنین اگر نورسنجی طولانی دارید و از سه‌پایه برای سرعت شاتر طولانی استفاده می‌کنید نیز کمکی نمی‌کند.

 

عکاسی از سوژه متحرک

عکس‌برداری بدون فلش از رقاصان باله در نورپردازی‌ای که دائماً تغییر می‌کند، یک چالش است. ایزوی اتوماتیک کمک بزرگی می‌کند.

 

ایزوی اتوماتیک برای جاهایی خوب است که حرکت سریع است، نورپردازی متغیر و یا کم است و زمانی برای فکر کردن به تنظیمات ندارید. در این مورد ایزوی اتوماتیک احتمالا همان کمکی است که نیاز دارید. اگر شرایط نوری اجازه دهد و دوربین شما از جبران نورسنجی در حالت کاملا دستی پشتیبانی کند، این روش می‌تواند روش ایده‌آل باشد. سرعت شاتر و دیافراگم را در جایی که می‌خواهید از آن عکس‌برداری کنید، قفل کنید و به ایزوی اتوماتیک اعتماد کنید که باقی شرایط افشا را بالا و پایین کند.

 

گاهی اوقات ایزوی اتوماتیک در ترکیب با اولویت دیافراگم گزینه‌ی خوبی است. من به صورت پاره‌وقت در یک نمایندگی خودرو کار می‌کنم و از ماشین‌ها عکس‌برداری می‌کنم. در این حالت می‌توانم از نمای خارجی ماشین‌ها در نور آفتاب عکس‌برداری کنم و از درون ماشین نیز با همان تنظیمات عکس بگیرم؛ ایزوی اتوماتیک سرعت را برای درون ماشین که تاریک‌تر است، بالاتر خواهد برد.

 

تنظیمات دوربین

وقتی در حال عکس‌برداری از بیرون ماشین در نور آفتاب هستم و سپس بلافاصله از درون ماشین که تاریک‌تر است عکس می‌گیرم و اجازه می‌دهم ایزوی اتوماتیک سرعت را تنظیم کند، سرعت کار من به‌شدت افزایش می‌یابد. در دوربین ۵۰D قدیمی‌تری که از آن استفاده می‌کنم، در اولویت دیافراگم هستم و فاکتور f من ۴.۵ است و ایزوی اتوماتیک به بقیه‌ی چیزها رسیدگی می‌کند.

 

ورزش و تحرک زمان بسیار خوبی برای استفاده از ایزوی اتوماتیک هستند؛ مخصوصا وقتی که شرایط نوری پیوسته در حال تغییر است. اینجا یک روز ابری بود و نور روی رودخانه، جایی که این کایاکرها مشغول بودند، متغیر بود. می‌خواستم مطمئن شوم سرعت شاترم برای ثابت کردن تحرک آن‌ها به اندازه‌ی کافی سریع است. اولویت شاتر به همراه ایزوی اتوماتیک کلید انجام این کار بود.

 

عکاسی از سوژه متحرک

یک روز ابری با شرایط نوری متغیر که در آن کایاکرها با سرعت از آفتاب به سایه می‌روند. به فوکوس پیوسته یا servo نیاز داشتم و در حال عکس‌برداری با یک لنز بلند تله فوتو بودم… واقعا یک چالش بود! اجازه دادم ایزوی اتوماتیک نورسنجی را کنترل کند تا خودم بتوانم متمرکز شوم و حرکت آن‌ها را دنبال کنم.

 

 

امکان دارد ایزوی اتوماتیک کار را خراب کند؟

 

برخی عکاسان، مخصوصا آن‌هایی که یاد گرفته‌اند «هر چیز اتوماتیکی بد است»، در استفاده از ایزوی اتوماتیک خساست به خرج می‌دهند. مگر نه این که یک عکاس خوب باید همه چیز را کنترل کند؟ اگر دوربین تنظیمات اشتباه را انتخاب کند و عکس‌های من پر از نویز شوند، چه کار کنم؟

 

امکان دارد این اتفاق بیفتد. اما یادتان باشد که می‌توانید حد نهایی ایزو را تنظیم کنید.

 

همچنین سنسور دوربین‌های جدیدتر آنقدر قوی است که «حد بالاتر» شما ممکن است از چیزی که فکر می‌کنید، بالاتر باشد. اگر با سرعت شاتر پایین عکس‌برداری کنید و عکس شما تار شود یا عمق میدان دلخواه شما را نداشته باشد، چه کار باید بکنید؟ برنامه‌های کاهش نویز خوبی وجود دارند اما هیچ برنامه‌ای نمی‌شناسم که بتواند یک عکس تارِ بدون فوکوس که با عمق میدان ناکافی گرفته شده است را درست کند. من عکس‌های نویزدار را به عکس‌های بدون فوکوس ترجیح می‌دهم!

 

بیشتر بخوانید: چطور نویز عکس‌ها را در لایتروم بگیریم؟

 

نتیجه‌گیری

 

اگر شما مثل من فرد میانسالی هستید که از فیلم استفاده کرده است و ایزوی اتوماتیک به نظرش خنده‌دار می‌آید یا نگران هستید که ایزوی اتوماتیک چه بلایی سر عکس‌ها می‌آورد یا هنوز به خوبی یاد نگرفته‌اید از آن استفاده کنید، پیشنهاد می‌کنم آرام باشید و آن را امتحان کنید. دوربین خود را در یک عکس‌برداری غیرکاری بیرون بیاورید، ایزوی اتوماتیک را روشن کنید و با آن بازی کنید. شرط می‌بندم حقه‌ی جدیدی یاد می‌گیرید.