آموزش عکاسی از حیوانات خانگی برای مبتدی‌ها

پیشنهادهایی برای شما

مشاهده همه

آموزش منو دوربین‌ فول فریم بدون آینه کنون

10%

747,000 830,000

آموزش منوی دوربین فول فریم بدون آینه سونی سری الفا A7R MARK V

10%

747,000 830,000

آموزش عکاسی با موبایل

29%

1,200,000 1,680,000

آموزش کار با گیمبال DJI Osmo Mobile 7

17%

499,000 599,000

آموزش فتوشاپ مقدماتی

10%

765,000 850,000

مسترکلاس جامع عکاسی حرفه ای

60%

6,360,000 15,900,000

با این وجود عکاسی از حیوانات خانگی کار آسانی نیست. وادار کردن آن‌ها به غذا خوردن، بازی کردن و خوابیدن خیلی آسان‌تر از این است که از حیوان خانگی خودتان بخواهید جلوی دوربین برای شما ژست بگیرد. البته این موضوع کاملا قابل درک است زیرا حیوانات خانگی ما درک نمی‌کنند که ما قصد انجام چه کاری را داریم.

تنظیمات دوربین برای عکس‌های بی‌نقص از حیوانات خانگی

تصور کنید یک جلسه عکاسی دارید. سوژه‌تان یک گربه نارنجی راه‌راه است که از دیوارها بالا می‌پرد. دوربین را جلوی چشم گرفته‌اید، انگشت روی شاتر، منتظر بهترین ژست. او نگاهش را به شما می‌اندازد، اما سرش مدام تکان می‌خورد. مهم نیست؛ سریع چند فریم می‌گیرید و فکر می‌کنید بالاخره عکس را گرفته‌اید. اما وقتی عکس‌ها را چک می‌کنید، فقط مجموعه‌ای از پرتره‌های تار می‌بینید.

اگر این وضعیت برایتان آشناست، حسش را خوب می‌فهمیم. برای همین امروز می‌خواهیم سراغ تنظیمات عکاسی از حیوانات خانگی برویم. از «مثلث نوردهی» و فراتر از آن، همه‌چیز می‌تواند خروجی نهایی را به‌طور جدی تغییر دهد: از میزان شارپ بودن گرفته تا روشنایی و حتی تعادل دمای رنگ.

در این راهنما، تنظیماتی مثل دیافراگم را بررسی می‌کنیم و به پوزه‌های بلند و اینکه عمق میدان چطور روی توانایی ما برای ثبت آن‌ها اثر می‌گذارد، توجه می‌کنیم. همچنین درباره سرعت شاتر در عکس‌های اکشن صحبت می‌کنیم. به همین دلایل، از تنظیمات پایه برای عکاسی از حیوانات خانگی شروع می‌کنیم (با نوردهی). بعد از آن، وارد این می‌شویم که کجا باید تنظیمات را تغییر بدهیم و چه منطق و روند فکری پشت این تغییرات است.

راهنمای عکاسی از حیوانات خانگی

آیا واقعاً چیزی به اسم «تنظیمات درست» وجود دارد؟

شنیده‌ام تنظیمات را با مواد تشکیل‌دهنده یک کیک مقایسه می‌کنند، اما در پخت‌وپز معمولاً جای زیادی برای تغییر بدون پیامد نیست. تنظیمات دوربین را بهتر است مثل «ضربه در گلف» تصور کنیم. نحوه بازی گلف شدیداً تحت‌تأثیر عوامل محیطی مثل باد، رطوبت یا دماست که روی مسافت حرکت توپ اثر می‌گذارد؛ همان‌طور که کیفیت نور، شدت نور و جهت نور روی نوردهی ما در عکاسی اثر می‌گذارند.

تقریباً غیرممکن است چند عدد مشخص برای تنظیمات بدهیم و امیدوار باشیم شما همیشه دقیقاً همان نتیجه را بگیرید. هر جلسه عکاسی متفاوت است؛ پس هر نوردهی هم متفاوت خواهد بود. حتی عکاس‌هایی که روز «عکس مدرسه» کار می‌کنند، در طول کار مدام نوردهی را تنظیم می‌کنند چون رنگ پوست، رنگ مو و لباس سوژه‌ها فرق می‌کند.

مثلث نوردهی

مثلث نوردهی: دیافراگم، سرعت شاتر و ISO

دیافراگم (Aperture)

دیافراگم چیست؟ در راهنمای مقدماتی دیافراگم مفصل به آن پرداختیم، اما خلاصه‌اش این است: دیافراگم به دهانه فیزیکی لنز اشاره دارد که مقدار نوری را که به سطح ثبت تصویر می‌رسد کنترل می‌کند. دیافراگم فقط میزان نور را تعیین نمی‌کند؛ روی «عمق میدان» هم اثر می‌گذارد.

هرچه عمق میدان بیشتر باشد، بخش بیشتری از سوژه در فوکوس می‌افتد. در یک پرتره معمولی می‌شود راحت‌تر عمق میدان را تغییر داد، اما در عکاسی از سگ‌ها یک نکته مهم را نمی‌شود نادیده گرفت. به یک پرتره سگ فکر کنید: کدام بخش‌ها باید شارپ باشند؟ واضح است که چشم‌ها باید فوق‌العاده شارپ باشند، اما گوش‌ها و البته بینی هم مهم‌اند. مشکل اینجاست که فاصله بین گوش‌ها و آن پوزه/بینی زیاد است.

اگر از دیافراگم بازتر استفاده کنیم (و در نتیجه عمق میدان کمتر شود)، نمی‌توانیم همه این بخش‌ها را شارپ نگه داریم؛ مگر اینکه از یک پاگ یا بولداگ فرانسوی عکس بگیریم که پوزه کوتاهی دارند. حالا متوجه می‌شوید چرا ارائه «تنظیمات کلی و یکسان» برای همه حیوانات سخت است؟

نکاتی که باید در نظر بگیرید

• نور موجود: محیط چقدر روشن است و چقدر نور نیاز دارید تا به هدف هنری‌تان برسید؟ آیا نور کافی هست که دیافراگم را ببندید (عدد f بزرگ‌تر) تا عمق میدان لازم را بگیرید، یا باید اول سراغ تنظیم دیگری بروید؟ اگر نتوانیم با تنظیمات دیگر مشکل را حل کنیم و نور محیط هم کافی نباشد، می‌توانیم با فلاش‌های استودیویی یا چراغ‌های LED ثابت نور را تقویت کنیم.
• عمق میدان: کوچک‌ترین دیافراگمی که می‌توانیم با آن عکاسی کنیم و هنوز جزئیات همه قسمت‌های لازم را نگه داریم چیست؟ پیشنهاد می‌کنیم از f/5.6 شروع کنید و بسته به سوژه و متغیرهای بیرونی مثل فاصله کانونی، از آنجا آزمایش کنید. اگر نور اجازه بدهد و پس‌زمینه به اندازه کافی دور باشد، حتی f/8 هم می‌تواند استفاده شود تا مطمئن شوید سوژه پشمالوی شما از نوک بینی تا گوش شارپ است.

گربه‌ها کمی راحت‌ترند. هرچند پوزه‌شان از صورت انسان بلندتر است، اما نسبت به بعضی سگ‌ها کوتاه‌تر است؛ با این حال همان اصول بالا را به‌عنوان نقطه شروع دنبال کنید. در هر صورت و با هر دیافراگمی، همیشه نقطه فوکوس را روی چشم سوژه بگذارید.

سرعت شاتر (Shutter Speed)

سرعت شاتر مشخص می‌کند حرکت در تصویر محو می‌شود یا فریز (متوقف) ثبت می‌شود. هرچه سرعت شاتر بالاتر باشد، می‌توانیم حرکت سریع‌تری را ثبت کنیم. با این حال حتی اگر سوژه خیلی ثابت باشد، یک حداقل سرعت پیشنهادی وجود دارد؛ چون لرزش دست و ارتعاش ناشی از نگه‌داشتن دوربین می‌تواند عکس را تار کند.

قاعده سنتی برای انتخاب سرعت شاتر این است که مقدارش برابر یا بیشتر از فاصله کانونی لنز باشد. مثلاً برای لنز 200mm بهتر است سرعت شاتر 1/200 ثانیه یا سریع‌تر باشد. برای اکشن، عکاس‌ها معمولاً سرعت‌های سریع‌تر می‌خواهند؛ معمولاً هر مقداری بیشتر از 1/1000.

نکاتی که باید در نظر بگیرید

• باید ببینیم سوژه حرکت می‌کند یا نه. حیوانات خانگی تقریباً همیشه به شکلی در حال حرکت‌اند. یک عکس کاملاً اکشن معمولاً به سرعت شاتر حداقل 1/2000 ثانیه نیاز دارد، هرچند این مقدار با سرعت حرکت، اندازه حیوان و نور موجود تغییر می‌کند.
• حتی سوژه‌ای که ظاهراً ساکن است ممکن است ناگهان سرش را بچرخاند، خمیازه بکشد یا خودش را بتکاند؛ پس باید همیشه انتظار حرکت را داشته باشید. سرعت شاتر را کمتر از 1/1000 نگذارید تا برای حرکت‌های کوچک هم آماده باشید.

خب، وقتی سرعت شاتر را تنظیم کردیم و دیافراگم را تا حد ممکن برای سوژه باز گذاشتیم، آماده‌ایم؟ نه کاملاً! اگر نور اجازه ندهد به سرعت‌های لازم برسیم چه؟ در این حالت با بالا بردن ISO حسگر را به نور حساس‌تر می‌کنیم.

ISO

برخلاف سرعت شاتر و دیافراگم، ISO اثر هنری مستقیمی روی تصویر ندارد؛ عمق میدان را تغییر نمی‌دهد و مستقیماً توانایی فریز کردن حرکت سریع را بالا نمی‌برد (حداقل نه به‌صورت مستقیم). کاری که می‌کند این است که حساسیت حسگر به نور را تغییر می‌دهد و باعث می‌شود صحنه را به‌صورت مصنوعی روشن‌تر یا تیره‌تر کنیم. در نتیجه می‌توانیم سرعت شاتر و دیافراگم را به مقادیر دلخواه برسانیم.

ISO هم مثل بقیه تنظیمات، بازه‌ای از مقادیر دارد. در پایین‌ترین حد، ISO پایه معمولاً از 100 شروع می‌شود. این مقدار «تمیزترین» خروجی را دارد و اثر بصری خیلی کمی روی تصویر می‌گذارد. اما کم‌حساس‌ترین هم هست؛ یعنی برای استفاده از آن به نور زیاد و مناسب نیاز دارید.

هرچه ISO بالاتر برود، حساسیت هم بالاتر می‌رود و همراه آن یک پدیده بصری به نام نویز دیجیتال ایجاد می‌شود؛ شبیه دانه‌دانه شدن یا لکه‌های رنگی ریز در تصویر که کابوس بسیاری از عکاس‌هاست. نرم‌افزارهایی برای کاهش نویز وجود دارد، اما بهترین کار این است که تا جای ممکن از ایجادش جلوگیری کنیم؛ یعنی ISO را پایین نگه داریم.

نکاتی که باید در نظر بگیرید

• برای کنترل ISO بهتر است زمانی عکاسی کنید که نور موجود روشن و یکنواخت است، و حتی بهتر اینکه از فلاش یا نوعی نور مصنوعی استفاده کنید. ما مقاله‌ای مفصل درباره مقایسه فلاش و نور ثابت برای عکاسی حیوانات خانگی داریم؛ اگر به نورپردازی علاقه دارید، پیشنهاد می‌کنیم آن را بخوانید. با این حال، نورپردازی همیشه راه‌حل همه موقعیت‌ها نیست و پایین نگه داشتن ISO هم همیشه آسان نیست.
• برای دوری از نویز، بعضی عکاس‌ها عمداً ISO را خیلی پایین نگه می‌دارند و حتی عکس را کم‌نور (Underexpose) می‌گیرند تا بعداً روشنش کنند. این کار برعکسِ نتیجه مطلوب می‌دهد! چون وقتی در ادیت عکس را روشن می‌کنیم، در واقع نویز بیشتری وارد می‌کنیم. بنابراین بهتر است ISO بالاتری بگیرید تا اینکه بعداً بخواهید نوردهی را زیاد کنید.
• سوژه‌های تیره (مثل لابرادور مشکی) معمولاً نویز را بیشتر نشان می‌دهند نسبت به سوژه‌های روشن‌تر (مثل لابرادور زرد). همچنین ممکن است ناخواسته سوژه تیره را کم‌نور ثبت کنید چون پس‌زمینه و هایلایت‌های روی موی براق، نورسنج دوربین را گول می‌زند؛ پس در این سوژه‌ها بیشتر دقت کنید و همیشه به نورسنج کاملاً اعتماد نکنید.
• «ISO خوب» از دوربینی به دوربین دیگر فرق می‌کند، اما بیشتر دوربین‌های مدرن تا 6400 را راحت مدیریت می‌کنند و برخی مدل‌های حرفه‌ای تا 12800 را با نویز کم (تا وقتی قرار نیست کراپ سنگین کنید) ارائه می‌دهند. درست خواندید: کراپ کردن یک عکس نویزی، آن را دانه‌دانه‌تر نشان می‌دهد، چون با کراپ در واقع نویز را بزرگ‌تر و برجسته‌تر می‌کنیم. پس اگر قرار است کراپ کنید، در مورد روش‌هایی که نویز ایجاد می‌کنند حساس‌تر باشید.

سایر تنظیمات دوربین

تراز سفیدی (White Balance)

تراز سفیدی در عکاسی از حیوانات ؟ بله. چون این تنظیم دمای رنگ را تغییر می‌دهد، ته‌رنگ‌های ناخواسته را حذف می‌کند و کمک می‌کند رنگ‌ها دقیق‌تر دیده شوند. دوربین‌ها در بازتولید رنگ پوست انسان خیلی خوب شده‌اند، اما خز و مو می‌تواند سخت باشد، مخصوصاً در نورهای چالش‌برانگیز.

تراز سفیدی خودکار (AWB) معمولاً قابل اعتماد است: کافی است آن را انتخاب کنید و دیگر نگرانش نباشید. با این حال AWB محدودیت‌هایی دارد؛ برای همین استفاده از حالت‌های اختصاصی (مثل آفتابی، سایه، ابری) گاهی بهتر است، به شرطی که یادتان باشد بعداً آن را به حالت قبلی برگردانید.

شرایط نوری مختلف باعث می‌شوند تراز سفیدی رفتار متفاوتی داشته باشد. گاهی ممکن است حالتی را انتخاب کنید که دقیقاً با شرایطی که برایش طراحی شده جور نباشد. مثلاً حالت‌های آفتابی/سایه/ابری برای همان شرایط نام‌گذاری شده‌اند، اما «ابری» و «سایه» گاهی ته‌رنگ‌های خیلی قوی ایجاد می‌کنند. قبل از اینکه روی یک حالت ثابت کنید، چند حالت مختلف را امتحان کنید.

تمرین کنید

در ابتدا مسلط شدن به تنظیمات ممکن است ترسناک به نظر برسد، اما وقتی با آن‌ها و اثرشان روی تصویر آشنا شوید، کنترل خیلی بیشتری روی عکاسی‌تان پیدا می‌کنید. اگر حیوان خانگی دارید، با همان عضو چهارپای خانواده تمرین کنید و تنظیمات و مُدهای مختلف را امتحان کنید.

حتی می‌توانید قبل از عکاسی، با یک مدل یا عروسک پولیشی چند عکس آزمایشی بگیرید تا چیزهایی مثل عملکرد ISO و عمق میدان را بهتر درک کنید. این‌طوری بخشی از حدس‌وگمان‌های یک جلسه عکاسی برنامه‌ریزی‌شده حذف می‌شود—توجه کنید گفتیم «بخشی».

اگر می‌خواهید عکاسی از حیوانات خانگی را یک پله بالاتر ببرید، اولین قدم این است که کنترل نوردهی را دست بگیرید. اگر هنوز این کار را نکرده‌اید، راهنمای مبتدی عکاسی از حیوانات خانگی را هم ببینید تا درک‌تان از این ژانر فراتر از بحث تنظیمات بیشتر شود. برای یادگیری بیشتر عکاسی، سایر راهنماهای صفحه B&H Explora را هم بررسی کنید.

عکاسی از حیوانات خانگی به عنوان یک حرفه

هر کسی می‌تواند عکاسی از حیوانات خانگی را انجام دهد اما گرفتن عکس‌های خیلی خوب از حیوانات خانگی که توانایی بازگو کردن داستان آن‌ها را داشته باشد کار بسیار سختی است. از آنجایی که این سبک هر روز در حال محبوب‌تر شدن است، خیلی از عکاس‌ها تصمیم گرفته‌اند این سبک را به عنوان حرفه‌ی خودشان در پیش بگیرند. با اینکه این سبک عکاسی به اندازه‌ی عکاسی پرتره و یا عروسی محبوب نیست اما هر روز تعداد عکاس‌های حیوانات خانگی افزایش می‌یابد.

همچنین هر روز خیلی از عکاس‌های حرفه‌ای حیوانات خانگی متوجه تاثیرات مثبت این سبک روی خودشان خواهند شد. عکاسی از حیوانات خانگی خودتان به خصوص سگ‌ها و گربه ها یک پادزهر خیلی خوب برای استرس است.

در صورتی که می‌خواهید همیشه خاطره‌ی حیوانات خانگی خودتان را به همراه داشته باشید، می‌تواند یک عکاس حیوانات خانگی حرفه‌ای استخدام کنید تا این کار را برای شما انجام دهد. در صورتی هم که عکاسی را به عنوان یک سرگرمی انجام می‌دهید، می‌توانید خودتان نسبت به عکاسی از حیوانات خانگی اقدام کنید. تنها چیزی که نیاز دارید دنبال کردن چند نکته و تکنیک ساده است که در ادامه به آن‌ها اشاره خواهیم کرد.

13 نکته برای عکاسی از حیوانات خانگی

قبل از اینکه شروع کنید باید به یک سوال مهم به صورت کاملا صادقانه پاسخ دهید: آیا واقعا عکاسی از حیوانات خانگی یا به صورت کلی حیوانات را دوست دارید؟ در صورتی که جواب شما خیر است بنابراین عکاسی از حیوانات خانگی برای شما مناسب نیست. عکاسی از حیوانات خانگی می‌تواند کار سخت و چالش‌انگیزی باشد بنابراین شما باید کاری که می‌کنید و حیواناتی که از آن‌ها عکاسی می‌کنید را واقعا دوست داشته باشید.

سوال دیگری که قبل از شروع باید از خودتان بپرسید این است: آیا کاملا صبور هستید؟ در صورتی که پاسختان مثبت است پس می‌توانید عکاسی را شروع کنید اما در صورتی که پاسخ منفی است باید ابتدا تلاش کنید صبوری را یاد بگیرید. ممکن است نیاز باشد ساعت‌ها تلاش کنید که فقط حیوان خانگی موردنظر را آرام کنید تا بتوانید عکاسی را شروع کنیم.

اکنون که کاملا آماده‌ی شروع هستید به سراغ نکات و حقه‌های مورد نیاز برای عکاسی از حیوانات خانگی می‌رویم:

1- مطمئن شوید تمامی وسایل ممکن را آماده کرده‌اید

با اینکه نوع و برند وسایلی که از آن‌ها استفاده می‌کنید تعیین کننده‌ی نتایج نهایی نیستند، اما بهتر است از وسایلی استفاده کنید که با آن‌ها راحت هستید و احساس می‌کنید برای انجام کار مورد نظر مناسب هستند.

در صورتی که دوربین dslr ندارید می‌توانید از دوربین گوشی یا دوربین Point and Shoot خودتان برای عکاسی استفاده کنید اما در صورتی که دوربین DSLR دارید از یک لنز زوم استفاده کنید که حداکثر فاصله کانونی آن دست کم 40 میلیمتر باشد.

لنزهای پرایم نیز یک تجربه‌ی متفاوت در اختیار شما قرار خواهند داد زیرا با استفاده از آن‌ها نمی‌توانید روی سوژه زوم کنید و نیاز است خودتان به صورت فیزیکی به آن نزدیک شوید. همچنین به همراه داشتن کارت حافظه، باتری دوربین و فلاش اضافه را هم فراموش نکنید.

2- حیوان را آرام کنید

نکته بعدی که باید برای عکاسی از حیوانات خانگی رعایت کنید این است که کمک کنید حیوان موردنظر شما آرام باشد. حیوانات خانگی هم مثل کودکان می‌توانند چیزی که ما احساس می‌کنیم را احساس کنند. بنابراین کمی وقت خودتان را به کشیدن نفس‌های عمیق و ریلکس شدن اختصاص دهید.

3- پیدا کردن لوکیشن و تنظیمات مناسب

در صورتی که حیوان خانگی شما یک گربه یا سگ است، می‌توانید عکاسی در فضای باز را امتحان کنید. البته منظور از فضای باز داخل خیابان نیست و بیشتر در مورد پارک محله و یا حیات پشتی خودتان صحبت می‌کنیم. فضاهای باز باعث خواهند شد سگ یا گربه‌ی شما احساس کند داخل محل زندگی طبیعی خودش قرار دارد و می‌توانند به صورت کاملا آزادانه حرکت کنند. در صورتی هم که قصد حرکت از حیواناتی مثل مار که آهسته حرکت می‌کنند را دارید هم بهترین لوکیشن می‌تواند داخل استودیو، پارک حیات وحش یا باغ وحش باشد.

4- بررسی نورپردازی محیط

قبل از فشار دادن کلید شاتر ضروری است که نورپردازی محیط را بررسی کنید. بهترین گزینه برای عکاسی از حیوانات خانگی استفاده از نور طبیعی است زیرا نور فلاش دوربین ممکن است باعث قرمزی چشم و یا ترساندن حیوان خانگی شما شود.

5- فوکوس روی چشم‌های حیوان خانگی

در صورتی که می‌خواهید یک عکس کاملا معنادار بگیرید که توانایی داستان‌سرایی داشته باشد باید فوکوس را روی چشم‌های حیوان خانگی خودتان قرار دهید.

6- نزدیک شدن به سوژه

با اینکه هیچ محدودیتی برای استفاده از قابلیت‌های ماکروی دوربین وجود ندارد اما همیشه بهتر است تا جای ممکن به حیوان خانگی خودتان نزدیک شوید. بهترین کار این است که فقط وقتی از لنز ماکرو استفاده کنید که قصد داشته باشید عکس‌های کلوزآپ شدیدی از موها یا صورت سگ یا گربه‌ی خودتان بگیرید.

مقاله مرتبط: راهنمای کامل عکاسی از سگ؛ چطور از سگ‌های بازیگوش عکس بگیریم؟

7- حیوان را مجبور به ایستادن نکنید

زمانی که آماده بودید عکس موردنظر را بگیرید اما حیوان هنوز در حال حرکت و بازیگوشی بود به هیچ عنوان نباید آن را وادار کنید که مقابل دوربین بایستد. به جای این کار اجازه دهید که به حرکت ادامه دهد و او را تماشا کنید.

سپس زمانی که احساس کردید می‌توانید یک عکس خوب بگیرید آن را صدا کنید یا سوت بزنید تا توجهش به سمت شما جلب شود. مطمئن شوید که دوربین شما برای گرفتن عکس آماده است تا به محض اینکه حیوان خانگی برگشت از او عکس بگیرید. یک لنز سریع با فوکوس سریع مطمئنا در این شرایط به شما کمک خواهد کرد.

8- بهترین زمان برای عکاسی از حیوانات خانگی

بهترین موقعیت برای عکاسی از حیوانات خانگی چند دقیقه بعد از بیدار شدن آن یا زمانی است که خواب‌آلود است و هر لحظه ممکن است به خواب برود. در این زمان‌ها کنترل حیوان خانگی برای شما خیلی ساده‌تر خواهد بود.

9- عکاسی در حال فعالیت

البته در صورتی که قصد دارید در حال فعالیت از حیوان خانگی خودتان عکس بگیرید، سعی کنید از فعالانه‌ترین و پر انرژی‌ترین لحظات او برای این کار استفاده کنید.

10- پس زمینه‌ی مناسب برای عکاسی از حیوانات خانگی

درست مثل زمان عکاسی از انسان‌ها، مطمئن شوید که در پس‌زمینه هیچ چیز آزاردهنده یا ناخوشایندی وجود ندارد. برای مثال مطمئنا دوست ندارید از سگ یا گربه‌ی خودتان در کنار یک تپه آشغال عکاسی کنید.

به دنبال پس زمینه‌های تمیز و خوب بگردید که بتواند تاثیر بصری تصویر شما را افزایش دهد.

مقاله مرتبط: ایده عکاسی از گربه؛ 7 قدم برای عکس گرفتن از گربه‌های پشمالو

11- زوایای مختلف را امتحان کنید

بدون بررسی زوایای مختلف برای عکاسی فقط از یک زاویه ثابت عکاسی نکنید. دو عکس از زوایای مختلف بگیرید و عکسی که حیوان خانگی شما در آن بهتر افتاده است را انتخاب کنید.

12- هیچ صدای اضافی تولید نکنید

صداهای اضافی خیلی بلند ممکن است حیوان خانگی شما را سر درگم کند و بترساند. همچنین باید خیلی مراقب حرکات خودتان هم باشید. سعی کنید تا جای ممکن آهسته حرکت کنید زیرا حیوانات خانگی خیلی حساس هستند و در صورتی که حتی یک قدم حرکت کنید هم متوجه آن خواهند شد.

مقاله مرتبط: عکاسی از حیوانات؛ ایده عکاسی حیوانات با تجهیزات مناسب

13- جایزه دادن به حیوان خانگی خودتان را فراموش نکنید

درست همانطور که به مدل‌های انسانی دستمزد می‌دهید، حیوانات خانگی نیز به دستمزد نیاز دارند. این دستمزد بسته به چیزی که حیوان خانگی شما دوست دارد ممکن است انواع مختلفی داشته باشد. برای مثال گربه‌ها اسباب بازی‌های گربه مانند یا شیر را دوست دارند ولی سگ‌ها به خوراکی‌های خوشمزه علاقه بیشتری دارند. همچنین در صورتی که آن‌ها را نوازش کنید هم خیلی خوشحال خواهند شد.

در صورتی که این نکات و حقه‌های خیلی ساده و ریز را دنبال کنید می‌توانید عکس‌های خیلی خوبی از حیوانات خانگی خودتان بگیرید. البته مثل تمامی سبک‌های دیگر عکاسی شما علاوه بر آموزش به تمرین زیاد هم نیاز خواهید داشت.